скачаць верш я шчаслівая тым што ўрасла і жыву ў беларусі.

Карта роднай Беларусі Разглядаем Мы з Марусяй Карту Роднай Беларусі. Колькі сёл тут, Гарадоў! Колькі рэчак І лясоў! Вадаёмаў жа, Азёраў Быццам тых На небе зорак. Што й казаць: Багаты край І прыгожы - Чым не рай? Кастусь Жук. Наш родны край - прыгожы самы Вядома ўсім, што вельмі шмат Куткоў на свеце дзіўных. Але не менш, а болей, брат, Іх на тваёй радзіме, У нашым краі дарагім, У Беларусі роднай. Не памяняешся ні з кім Яе красою годнай. Іван Муравейка.

Што вырасла на той зямлі, Якую клічуць Руссю Белаю, Што тут дзяды мае жылі. Я. Жабко. Да апошня бярозкі Зямны паклон табе, Радзіма, Тваім палям, тваім лясам, Тваім гасцінцам і шляхам. У Беларусі — ясныя вочы, Многа любові ў грудзях: Звонкае поле, звонкія сосны, Звонкі і сонечны шлях. У Беларусі кожны куточак, Дзе ты не пойдзеш, пяе Звонкае слова, звонкая песня

Малітва за Беларусь. Магутны Божа! Уладар сусветаў, Вялікіх сонцаў і сэрц малых! Над Беларусяй, ціхай і ветлай, Рассып праменне Свае хвалы. Дай спор у працы спакойнай, шэрай, На хлеб штодзённы, на родны край. Павагу, сілу, і веліч веры Ў нашу праўду, у прышласць - дай! Дай урадлівасць жытнёвым нівам, Учынкам нашым пашлі ўмалот. Зрабі свабоднай, зрабі шчаслівай Краіну нашу і наш народ. Эдзі Агняцвет. Зямля з блакiтнымi вачамi. Зямля з блакiтнымi вачамi - Раздолле рэчак i лугоў! Тут называюць Васiлькамi На Беларусi хлапчукоў, Звiняць крынiцы, як цымбалы, Сцяжынкi свецяць у лясах. Палі, узгоркi,

Кожны чалавек павінен ганарыцца той мясцінай, дзе нарадзіўся і жыве, любіць свой родны куточак (малую радзіму) як часцінку нашай Бацькаўшчыны. (Вучні на карце паказваюць абласныя цэнтры, родны горад (раён), расказваюць цікавыя звесткі, легенды і паданні пра малую радзіму.) 3. Навекі ў памяці народнай. Кожны з нас, хто жыве ў Беларусі, павiнен задаць сабе пытанне: што я зраблю сёння, цяпер для сваёй адзiнай Айчыны, як пражыву год, каб не было сорамна нi мне самому, нi маёй сям’i. (Думкі дзяцей.) Давайце, сябры, у Год роднай зямлi нанова адкрыем для сябе нашу Беларусь, заганарымся ёй i зробiм усё-усё, каб нашу краiну ведаý i паважаý увесь свет. Беларусь — мая радзіма, мая любімая зямля.

Я шчаслівы, што я не бязродны, Бо куток запаветны знайшоў. Нават сёння сваяк мяне кожны Запрашае, каб у хату зайшоў. Я шчаслівы, бо парасткі-ўнукі Паднімаюцца шумна з зямлі. І што жонкі гаючыя рукі Двойчы смерць ад мяне адвялі. Я шчаслівы, бо я застануся Дробнай рыскай у праўнуках жыць. Праз стагоддзі назад я вярнуся Свежым ветрыкам навальніц. Здзівіўся я і абрадаваўся, калі пачуў, як размаўлялі тут людзі. Мова беларуская - шчырая і пявучая - жыла ў той час у Начы. Яна амаль нічым не адрознівалася ад мовы майго дзяцінства, што прайшло на Гродзеншчыне. Абдымала вёску і спявала ёй песні рачулка Начанка.

Скачать материал. Выберите документ из архива для просмотра: 118.5 КБ Интеллект. игра Жыву.doc. 1.02 МБ Интеллектуальная игра январь 2010.ppt. Выбранный для просмотра документ Интеллект. игра Жыву.doc. библиотека материалов. Добавить в избранное. Уступнае слова настаўніка: Шчыра вітаю вас, дарагія сябры, на інтэлектуальнай гульні “Жыву ў Беларусі – і тым ганаруся!” Беларусь… Яе невыпадкова называюць зямлёю пад белымі крыламі. Заданне для каманды “Васількі”: устаўце ва ўрывак з верша Уладзіміра Карызны “Беларусь мая сінявокая” прапушчаныя словы. Неба чыстае і глыбокае. І бярозавы ціхі (гай) –.

Выбраныя вершы читать онлайн. Кніга вершаў, якую чытач трымае ў руках, ахоплівае падзеі чалавечага лёсу і даваенных, і пасляваенных пакаленняў беларускага насельніцтва беластоцкага краю. У ёй водгук. Настройки текста: Цвет фона черный светло-черный бежевый бежевый 2 персиковый зеленый серо-зеленый желтый синий серый красный белый.

На часткі -- поўную Любві душу, што ў вершы заляцела. На прах паперны ў небыцьцё -- Каханьне, Гонар, дух Максіма Дай Бог вам -- доўгае жыцьцё, сьляпыя служкі Гільяціны! я хлушу найлепш ад праўды нашмат прыгажэй чым трэба я хлушу а гэта значыць жыву і чакаю хлеба. каханак ад лішняй цноты віно ад абрыдлай тары я вызвалю нібы голас схаваны ў душы гітары. Стасіс Іонаускас. * * * Прафесар жлукціць з пляшкі піва Ля кірмашу; я падыходжу Вітаюся, гляджу яму у вочы, Ён дзеліцца глытком са мной, шчасьлівы. За часам і хата ў дрыгву ўрасла -- тырчыць з-пад імха комін Ды зрэдзь на вадзе залатога вужа паблытае хтось з поўняй. Балада сустрэчы з Купалам.

Жывеш заўсёды ты ў глыбі маіх грудзей. Нідзе мясціны не сустрэў ніводнае, Што мне была б хоць крышку даражэй. Вось родны краявід, палоскі вузкія, Якія дробніў люд вясковы з году ў год Стварай каштоўнасці багатыя. Ты несмяротная Зубровія, Шчаслівай будзь ты і крылатаю. ПАДЛЯШША. Таму заўсёды вёска Мора. І ў снах маіх жыве і ў марах. Таму я сэрцам і душою. Імкнуся да цябе няспынна, Маё Падляшша дарагое

Выпаў першы снег. Белым пухам пакрыліся маладыя елачкі і хвойкі. Раніцаю, калі трохі аддаў мароз, я сабраўся ў лес. Хаваючы ў каўнер кажуха ад сівернага[1] ветру твар, топчучы лыжамі снег, неўзабаве апынуўся на ўзлеску. У вёсцы, здавалася, снегу не было, а тут ён падаў і падаў, ляцеў зверху наўскасяк. Сунуся нячутна, што цень. Але вавёрачка згледзела мяне, на хвойку скочыла. Пакуль дастаў з-пад снегу дваццаць шышак і на пень іх паклаў, навокал стаяў шэры зімовы змрок. Набліжаючыся да вёскі, усю дарогу думаў пра тое, як гэта вавёрачка даведалася, што пад снегам шышкі ляжаць. Капала ямку наўздагад? Але ж звярок выкапаў толькі адну ямку, і як-раз там, дзе шышкі ляжалі.

Урос ён у сэрца і душу. І пасля смерці З ім я пайду у неба. ТУМАННАЕ АДАЖЫА. Мой любы край – цудоўны талісман – Душы спачын, прытулак і натхненне, Дзе берагі, схаваўшыся ў туман, Няспешна праплываюць па цячэнні, Дзе нябасхіл зліваецца з зямлёй, Ператвараючыся нібы ў вечнасць, І дыхае імгненне цішынёй, І часу не знікае бесканечнасць… Нарачанка. І вам я гэтага жадаю. Бо без Радзімы дрэнна жыць! Без вас ўсіх, каго я маю. Радзіма – гэта ўсе МЫ! Беларусь — мая старонка, Мой адзіны любы край. Смутак грае ў сэрцы звонка, Што хоць песню запявай. І няхай усе пачуюць, Нават рэчка і лясы, Што сумую я, сумую Без іх дзіўнае красы. Як жа хочацца вярнуцца У бацькоўскі родны кут, Ў сініх хвалях акунуцца, Паблукаць, памарыць тут.

Многія вершы пакладзены на музыку. Асобныя творы перакладзены на 18 моў свету. Актыўна друкуецца ў перыядычных выданнях Расіі, краін СНД. Будуць песні цнотнае прыроды Да слязы шчаслівае кранаць Хараством, якога мне заўсёды У расстанні будзе не ставаць. I перад якім віны не збуду, I куды з параненай душой Уцяку ад чэрствасці і бруду Захапляцца срэбнаю расой Вёсачкай, якой я больш не здраджу, Што ўрасла так глыбака ў мяне Там праз сто гадоў у белым садзе Зноў я нараджуся па вясне. Жыве Беларусь наша вольнаю І слаўнаю будзе ў вяках. СВЯТОЕ Хай бягуць, пралятаюць гады Над краінай маёй залатыя, Толькі ўзрушана будуць заўжды Узвышаць нас паняцці святыя: Перамога, Радзіма, Народ!

Белых туманаў плыні, белыя вершы буслоў. Ціхая завадзь Бяліныч, рык белавежскіх зуброў. Вейкі рамонкаў белых, белыя грывы завей. У сэрцах нашчадкаў жыць будзе вякамі Пра тых успамін, што ў легенду ўвайшлі. Народная памяць адважных запомніць- Іх ворагі волю зламаць не змаглі. -Кожная незалежная дзяржава мае свае сімвалы. Сцяг Беларусі вызначаецца яшчэ адной важнай дэталлю – народным арнаментам. Гэты сімвалічны малюнак азначае працалюбства і працоўнае майстэрства як перадумову кожнага шчаслівага лёсу. - Разгледзім дзяржаўны герб нашай Рэспублікі. - Раскажыце, што вы бачыце.

Шмат чаго у ім я перасніў! Ой, бывала, як сонейка блісне вясной, То ж то рай, далібог! — захліпаецца дух,— Як на ўсе на лады, на садок увесь той. Засвяргоча рой птушак-пяюх! Тут кукуе зязюля, ці шмат пражыву; Там чырыкае шпак, там пяе салавей; Тут крычаць вераб’і і клююць крапіву; А на ўсё сонца грэе цяплей і цяплей!.. Цяпер глянь, браце, вокам на поле, на луг А што часам тут страшна заенча віхор,— Гэта енк, гэта крык, што жыве Беларусь! 1906. Беларуская Палічка: knihi.com. © Беларуская Палічка // пры выкарыстаньні матэрыялаў спасылка на Беларускую Палічку абавязковая.

І жыць трэба так, каб атрымліваць задавальненне ад кожнага пражытага дня. А кожны такі дзень можа быць напоўнены ўчынкамі, якімі можаш ганарыцца ты, твае блізкія, бацькі і сябры. Для кожнага чалавека Радзіма – гэта выключна ўнутраныя адчуванні. Але сваёй Радзіме я ніколі не здраджу, бо ганаруся тым, што нарадзілася ў Беларусі, у маленькім горадзе пад назвай Буда-Кашалёва. Я вельмі люблю свой горад, мне дарагі кожны яго куточак. Я не магу ўявіць сябе без яго цудоўных краявідаў, без маёй мовы, без меладычных песень маёй матулі. Мая “малая Радзіма” ўрасла каранямі ў сэрца, і адабраць яе можна толькі разам з жыццём. А колькі цудоўных людзей узгадавала мая “малая радзіма”!

Калi жыць без кахання ў душы, Шэрым будзе жыццё iснаваннем, Хоць даступнасць ва ўсiм без мяжы Для прозы верш – дастойны апанент. Хаця малая колькасць рыфм у мовы, Ды бачна прыгажосць яе ў вершы, Бо ззяюць, як брыльянт цудоўны, словы, Паэзiя – натхненне для душы. Той шчаслiвым сябе адчувае, У каго весялiцца душа. Як душа без супынкi спявае